|
Amerykańscy naukowcy z Tulane University w prestiżowym magazynie
Pediatrics opublikowali własne badania potwierdzające negatywny wpływ
dzieci na ich późniejszy rozwój. Jest to ważny – bo poparty twardymi,
empirycznie weryfikowalnymi dowodami – głos w dyskusji koncentrującej
się na stosowaniu kar cielesnych w wychowywaniu dzieci. Jedną z kwestii
wzbudzającej szczególne kontrowersje jest wymierzanie dzieciom klapsów,
powszechnie uznawanych za nieszkodliwe.
Kluczowym stwierdzeniem wynikającym z przeprowadzonych badań jest fakt, iż te z 2.500 uczestniczących w nim dzieci, które w wieku 3 lat były karane za pomocą klapsów, mając 5 lat stawały się bardziej agresywne od swoich niebitych rówieśników. Celem całego projektu było oszacowanie wpływu zewnętrznych czynników (takich jak depresja matki, używanie przez nią alkoholu i narkotyków, przemoc ze strony męża, myśli o aborcji) na wystąpienie u dziecka agresywnych zachowań. Jak się okazało, to właśnie bicie dziecka (także za pomocą klapsów) okazało się tym bodźcem, który w największym stopniu odpowiadał za dziecięcą agresję. Koordynatorka projektu, prof. Catherine Taylor, stwierdziła, że prawdopodobieństwo nieakceptowalnych społecznie dziecięcych zachowań wzrastało o 50%, jeśli dziecko było bite więcej niż dwa razy w miesiącu przed rozpoczęciem badania. Dodatkowe analizy, podjęte w celu weryfikacji tego związku, potwierdziły jego słuszność, odrzucając twierdzenie, że bite są tylko te dzieci, które są agresywne.Pięcioletnie dzieci, którym wymierzane były kary cielesne, o wiele częściej niż ich rówieśnicy wychowywani wg innych zasad buntowały się wobec decyzji swych opiekunów, domagały się natychmiastowego spełnienia ich żądań, łatwiej się frustrowały, miewały napady złości bądź słownie lub fizycznie atakowały innych ludzi bądź zwierzęta.
Jak tłumaczone jest takie zachowanie dzieci? Z uwagi na fakt, że mózg dziecka w tym wieku (3-5 lat) rozwija się bardzo szybko i równie szybko się uczy, u młodego człowieka łatwiej utrwalają się schematy zachowań. Bicie jest jednym z takich schematów. Kary cielesne wzbudzają przede wszystkim strach, nie prowadzą zaś do zrozumienia przyczyn kary. Nawet jeśli wymierzenie kilku klapsów sprawia, że dziecko się uspokaja, nie oznacza to, że zrozumie ono, dlaczego nie powinno na przyszłość zachowywać się w nieodpowiedni sposób. Co gorsza, dziecko zaczyna postrzegać agresywne zachowanie jako sposób na rozwiązanie problemów swoich rodziców. Nie powinno zatem dziwić, że gdy dziecko napotyka na jakąś przeszkodę (np. postawa swoich rówieśników), stara się ją pokonać za pomocą agresji właśnie.
W USA jednym z najbardziej poważanych głosów w debacie o sposobach wychowywania dzieci jest American Academy of Pediatrics (AAP). Również i oni nie popierają stosowania kar cielesnych wobec dzieci. Przedstawiciele AAP twierdzą, że ich efektywność spada wraz z każdym ich użyciem. Utrudniają także utrzymanie dyscypliny wśród dzieci w późniejszych latach ich rozwoju. Co AAP proponuje w zamian za bicie? Przede wszystkim metodę „do kąta”, tj. zaprzestanie wszelkich interakcji z dzieckiem, nie reagowanie na jej próby kontaktu i pozwolenie mu na wyciszenie się oraz ewentualne przemyślenie własnego postępowania zamiast bezrefleksyjnej i emocjonalnej reakcji.
Powyższy tekst jest oparty na artykule „The Long-Term Effects of Spanking” autorstwa Alice Park, opublikowanym w Time, May 10 2010.
|
